Μια ολόκληρη φιλοσοφία έχω δημιουργήσει στο μυαλό μου για τους δρόμους, για τις διαδρομές…
Για κάποιο λόγο, με βάζουν σε ένα περίεργο λαβύρινθο σκέψεων…
Δρόμοι όμορφοι, δύσκαμπτοι, με ανηφόρες, στροφές, κατηφόρες ή απέραντες ευθείες, που αισθάνεσαι πως ποτέ δε τερματίζουν κάπου – η μεγαλύτερη πλάνη είναι αυτή βέβαια, όλα έχουν το τέλος τους…
Δρόμοι άλλοι με θέα προς τη θάλασσα, άλλοι πάνω σε απόκρημνους γκρεμνούς, άλλοι σε βράχια, άλλοι σε τόπους γεμάτους με βλάστηση, πνιγμένους στο πράσινο…
Άλλοι γεμάτοι προφυλακτικές πινακίδες και άλλοι πιο γοητευτικοί, δίχως προειδοποιήσεις, δίχως κανένα σημάδι του τι ακολουθεί. Δίχως να σε προϊδεάζει τίποτα για το τι θα αντικρίσεις μετά την φαινομενικά ατέρμονη πορεία, αμέσως μετά την επόμενη στροφή.
Άλλοι γεμάτοι προφυλακτικές πινακίδες και άλλοι πιο γοητευτικοί, δίχως προειδοποιήσεις, δίχως κανένα σημάδι του τι ακολουθεί. Δίχως να σε προϊδεάζει τίποτα για το τι θα αντικρίσεις μετά την φαινομενικά ατέρμονη πορεία, αμέσως μετά την επόμενη στροφή.
Δρόμοι που άλλοτε κρύβουν πόνο.
Δρόμοι που σου πήρανε κομμάτια αθωότητας, ή ανθρώπους που λάτρευες.
Αλλά και δρόμοι που σου υπενθυμίζουν πως είσαι ακόμη ζωντανός.
Για όσο.
Μα είσαι. Ζεις. Εδώ.
Και αυτό είναι Δώρο. Δε ξέρω ποιου θεού.
Δε ξέρω για πόσο. Αλλά για «όσο» ακόμη, πρέπει να το ζεις.
Αξίζει να προχωρήσεις, να διαβείς όσα περισσότερα μονοπάτια, όσο δύσβατα και αν θα είναι.
Αξίζει μόνο για να ζήσεις τη χαρά κάποιου από τους χιλιάδες προορισμούς αυτού του κόσμου, τη χαρά της συνέχειας, της δικής σου ανακάλυψης, της ικανοποίησης των πιο κρυφών σου πόθων, της στιγμής που θα σε βρει στο δρόμο, του ξαποστάματος κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.., της αναμονής μέχρι την επόμενη φυγή σου..
Το σημαντικότερο ίσως, οι δρόμοι που εσύ δημιουργείς. Ακόμη και οι γέφυρες, οι φτιαγμένες από λέξεις και όχι από πέτρες..
Καινούργιοι, αδιάβατοι, εμπνευσμένοι μόνο από εσένα.
Ηλιοβασίλεμα, ανατολή… νέα τοπία, νέα ζωή, νέοι κόσμοι για σένα…
Δεν υπάρχει στιγμή που να μην με συγκινούν αυτές οι σκέψεις, έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι.. της φυγής, της ελευθερίας και όλων των συνειρμών που πλάθουν στο μυαλό μου..
Και παράλληλα των τεχνών, “κάποιων” καλλιτεχνών.. Ανθρώπων που δεν είναι “δήθεν”, χαράσσουν τις δικές τους ευθείες. Μεγαλουργούν αθόρυβα. Υπάρχουν κ ας είναι πλέον ελάχιστοι, η εξαίρεση.
Όσοι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ένα δικό τους τρόπο σκέψης, τόσο μακρινό από όσα γενικώς επικρατούν. Άνθρωποι που αρκούνται στην μεγαλύτερη έκφραση, σε αυτή της τέχνης της ζωής..
Οι φωτό είναι από την Λευκάδα. Κάποιες από τις διαδρομές, που με ταξίδεψαν εφέτος το καλοκαίρι. Σύντομα θα ανεβάσω στιγμές από το νησί. Καλώς ξανά βρεθήκαμε!
