ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ
Το μολύβι σταματάει στο ‘’άλφα’’.
Η στιγμή του ψιλόβροχου,
μ΄ένα φόβο αδιόρατο.
‘’Αυτά που έκανα ήξερα τι ήταν….
δεν θέλω να τα θυμάμαι’’
Οι λέξεις γίνονται συμπαγείς,
μένουν ακίνητες.
Εσύ μονάχα-
χορεύεις με τ΄αστέρια
Καθρεπτίζεις στα θολά σου μάτια
Τη νίκη του φόβου,
Όσων μονάχα έχουν φοβηθεί πολύ.
Περιμένεις χαμογελώντας,
ν΄ανοίξουν τα φτερά που κρύβονται
Να πετάξεις.
ΑΓΑΠΟΥΣΕ
Αγαπούσε, σπάνια μεν,
αλλά αγαπούσε.
ποιός νοιάζεται για τη διάρκεια ;
Την είδαν στο κήπο
μιλούσε χωρίς να κινεί τα χείλη
του εξηγούσε τα μπερδέματά της
του έδινε κάποιες απ’ τις αγωνίες της
γινόταν πολύ μικρούλα.
Περίμενε να τη πιάσει εκείνη
η γλυκειά κούραση
αυτή του λεωφορείου στο σχόλασμα
να τα δικαιολογεί, όλα
να τα εξηγεί, όλα.
Που πήγαν οι θυμωμένοι;
Πόσο υπομονή ακόμη έχουν οι ανυπόμονοι;
Κρατιέται από κάποια μεσημέρια.
Έχει ανάγκη να θαρρεί
πως βρίσκεται στη μέση.
Μισούσε βουβά
περίμενε να το πει
κάποιος άλλος
με λόγια με αιτίες, με σχόλια.
Τον άκουγε και χαμογελούσε.
Χωρίς να κινεί τα χείλη.
Παντα παρουσιαζεις εδω τεχνη με ψυχη!
Και αυτη ειναι τετοια. Δεν εχω ξαναδιαβασει ποιηματα του κου Κυριακιδη, μου αρεσε πολυ, μιλησε μεσα μου, thk!
θα τα χαρακτήριζα "ατμοσφαιρικά". Ευρηματικοί στίχοι, αλλά λανθάνουσα μελαγχολία.
Ξενικός
"Που πήγαν οι θυμωμένοι;
Πόσο υπομονή ακόμη έχουν οι ανυπόμονοι;"…
Σου θυμίζει αυτό που νιώθουμε να βράζει μέσα μας ως απορία εδώ και πολύ καιρό?
Περιμένοντας την λύτρωση δτο φτερούγισμα.. τη φυγή..
Καλημέρα!
Ευχαριστώ πολύ,για τη φιλοξενία ,για τις κρίσεις…….με τιμούν τόσο.
Όταν δυο ερωτευμένοι βρεθούν μέσα σ' ένα σφαγείο, είναι ερωτευμένοι δυο φορές, απλά δεν ζούν ''ερωτική ιστορία'' (..για τη μελαγχολία, αυτό)
Νίκος
@ Hfaistiwnas : τη διαφυγή…Καλησπέρα!
@ kovo voltes… : μα ακριβώς, το ίδιο, σωστή η λέξη 'βράζουμε'…
@ Ξενικός : μου άρεσε αυτή η μελαγχολία τους. Παρακάτω σου απαντά όμως ο ίδιος ο δημιουργός.
@ Κλειω : καλησπέρα σε σένα και σε όλους τους εδώ φίλους!
@ Νίκος: Να είσαι καλά και να έχεις έμπνευση! Καλή δύναμη!
Roadartist,
Μετά από πολύν καιρό, δειλά δειλά, βολτάρω στις ηλεκτρονικές γειτονιές. Είχα ανάγκη να περάσω, να σου αφήσω το πιο ζεστό γεια που μπορώ, την κατάθεση της εκτίμησης που τόσον καιρό έκανα να ανανεώσω.
Πολλά φιλιά.
( Και με πόση χαρά ακούω το "εδώ είμαστε"! 🙂 )
@ Διονύσης Μάνεσης : Έλειψες και το ξέρεις! Καλώς βρεθήκαμε ξανά, να διαβάσεις και τις προηγούμενες αναρτήσεις, αν καμιά μέρα έχεις διάθεση, με καφεδάκι 🙂 Καλώς να τα λέμε κ πάλι!
"Περιμένεις χαμογελώντας,
ν΄ανοίξουν τα φτερά που κρύβονται
Να πετάξεις". (επίκαιρο όλων των εποχών)
Ωραιότατος!
Δεν τον γνώριζα.
Καλό βραδάκι αρτιστάκι!
‘’Αυτά που έκανα ήξερα τι ήταν….
δεν θέλω να τα θυμάμαι’’
Kόλλησα εντελώς μ'αυτό !!
Θα τα ξαναδιαβάσω και πάλι αργότερα ,ξέρεις πόσο μισώ την βιασύνη….
Καταλαβαίνω πολύ καλά όμως πόσο σου "μίλησαν"……
φιλί …..φτερωτό !!!
γέμισες με ποίηση το βράδυ μας κορίτσι. ομορφιά 🙂
@ ξωτικό : τα ποιήματα θέλουν το χρόνο τους φυσικά. καλό ξημέρωμα.
@ η κοπέλα με το καναρινί : επίκαιρο όλων των εποχών, συμφωνώ, καλό βράδυ:)
@ karagiozaki : σήμερα έχουμε ανάγκη την ποίηση περισσότερο από ποτέ, ειδικά τέτοιες εποχές… Ευτυχώς που έχουμε τα λόγια των ποιητών, τα βιβλία, τη μουσική. Καλό ξημέρωμα!
Τα ποιήματα "Φτερούγισμα" και "Αγαπούσε" είναι από την ποιητική συλλογή του Νίκου Κυριακίδη "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα" που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ars Poetica