“Πιστεύω,
στην υγρασία της Νύχτας
στ’ αγάλματα που ταξιδεύουν μέρα-νύχτα, μες σε δαπανηρές συσκευασίες
και στα κλειστά παράθυρα, εργοστασίων που απεργούν.
Πιστεύω,
στην λιτανεία των αυτοκινήτων
στα νευρικά σφυρίγματα ενός εγκαταλελειμμένου αστυφύλακα
και στην οσμή από σελίδες των σχολικών βιβλίων.
Πιστεύω,
στις ποιητικές ανθολογίες
στις διαφημίσεις ταυρομαχιών του ‘35
και στα σημάδια του κορμιού σου, που φανερώνουν έρωτα. Τέλος.
Πιστεύω,
στον θάνατο της μνήμης
και στην ανάσταση των επιθυμιών, εν μέσω ρόδων, γιασεμιών και υακίνθων
Και τούτο εγένετο,
Αμήν.”
“Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι
Πότε θαρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε τη βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;”
(«Τα σχόλια του Τρίτου – Μάνος Χατζιδάκις», εκδόσεις «Εξάντας»)
