Τα τείχη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A! όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω
—
Οι παραπάνω στίχοι του Κ. Καβάφη είχανε “κολλήσει” σήμερα στο μυαλό μου..
Θυμάμαι την έκπληξη μου όταν τους είχα πρωτοδιαβάσει στα μαθητικά μου χρόνια.
Σήμερα κάμποσα χρόνια μετά, αισθάνομαι πως δεν θα μπορούσε κανείς
να εκφράσει καλύτερα το νόημα τους.. με τόσες λίγες λέξεις..
Θυμάμαι την έκπληξη μου όταν τους είχα πρωτοδιαβάσει στα μαθητικά μου χρόνια.
Σήμερα κάμποσα χρόνια μετά, αισθάνομαι πως δεν θα μπορούσε κανείς
να εκφράσει καλύτερα το νόημα τους.. με τόσες λίγες λέξεις..
