Το βράδυ της Παρασκευής βρέθηκα στη παράσταση Motortown στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.Το έργο γραμμένο το 2005, τις μέρες που το Λονδίνο ζούσε το πανικό των βομβιστικών επιθέσεων στο Μετρό.
Βραβευμένο από το έγκυρο γερμανικό περιοδικό “Theater Heute” ως το καλύτερο ξένο έργο. Τo Motortown είναι ένα σύγχρονο έργο, μια άγρια, προκλητική απάντηση στο πόλεμο αλλά και στο αντιπολεμικό κίνημα.
Δυνατό και σκληρό, το έργο του Σάιμον Στήβενς, περιγράφει έναν κόσμο σε ηθική κρίση.
Αυτό που λατρεύω σε μια θεατρική παράσταση, είναι όταν μου δίνει ώθηση και τροφή για σκέψη. Αυτό ένιωσα τη Παρασκευή. Ακόμη έχω μέσα μου σκέψεις για ζητήματα που λίγο πολύ τα γνώριζα, όμως ωφελεί να τα θυμάμαι πιο συχνά..
Στην παράσταση, όλοι οι ήρωες έχουν υπόσταση και συμπληρώνουν το παζλ μίας κοινωνίας σάπιας που κομματιάζει τα παιδιά της και τα πετάει στα σκουπίδια..
Ο Βρετανός στρατιώτης παραιτείται από το πόλεμο του Ιράκ και επιστρέφει στη πατρίδα του.
Μένει στο διαμέρισμα του αυτιστικού αδελφού του, ενός ιδιαίτερα τραυματισμένου ανθρώπου. (Στην εικόνα του οποίου είναι αδύνατον να μην αναγνωρίσεις ότι όλοι μας έχουμε συμβάλλει στη υποβάθμιση αυτών των ανθρώπων).
Η κατάσταση που βιώνει ο στρατιώτης, με την επιστροφή του στο προάστιο που ζούσε, τελικά θυμίζει αυτή του βίαιου πολέμου.
Επιστρέφοντας στη πατρίδα του βρίσκει όσους είχε αφήσει, τελείως αλλαγμένους…
Όλη η κοινωνία βρίσκεται σε σήψη.
Ο στρατιώτης καταλήγει στη διαπίστωση :
«Μια χαρά ήταν ο πόλεμος. Μου λείπει. Το ζόρι είναι να γυρίζεις πίσω»…
Ένας άνθρωπος που έζησε στο πόλεμο, είδε την αλήθεια, τη βία και το θάνατο κατάματα, επιστρέφοντας στην σύγχρονη αστική κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι και οι εκεί «μάχες» δεν διαφέρουν ηθικά καθόλου από αυτές της εμπόλεμης ζώνης.
Σταδιακά σταματάει να δουλεύει και η πόλη παύει να τον αποδέχεται..
Μένει ουσιαστικά ξένος και μόνος.
Στο τέλος της παράστασης αναρωτιέσαι… αν ο χαρακτήρας του στρατιώτη αλλοιώθηκε από τη φρίκη που έζησε στο πόλεμο ή αν αυτή είναι η αληθινή όψη της κοινωνίας?
Το έργο είναι σκληρό και απευθύνεται σε κάθε πολίτη του Δυτικού κόσμου.
Το θέμα που τίθεται είναι το κατά πόσο έχουμε όλοι μερίδιο στη διαφθορά της κοινωνίας, πόσο έχουμε ξεχάσει ότι εμείς κινούμε τις κλωστές αυτού του κόσμου.. συντελώντας με τη στάση μας στο πρόσωπο και στην εικόνα της κάθε πόλης…
Το μέγεθος της ευθύνης όλων μας, στη δημιουργία και στη διαιώνιση ενός πολιτισμού που αναδεικνύει τους πολέμους.
www.theatroneoukosmou.gr
Θέατρο του Νέου Κόσμου – Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ,Tηλ. 210-9212900
Έργο: Πολιτικό/Κοινωνικό, του Σάιμον Στίβενς. Σκηνοθ.: Β. Θεοδωρόπουλος. Παίζουν: Γ. Γάλλος, Γ. Τσορτέκης, Ευθ. Παπαδημητρίου, Κ. Λυπηρίδου, Π. Δεντάκης, Αιμ. Βάλβη, Π. Λάρκου, Ν. Ζάγκα. Μετάφρ.: Δ. Κιούσης, Κ. Σωτηριάδου. Σκην.-κοστ.: Μ. Χατζηιωάννου. Μουσ.: Στ. Γασπαράτος. Φωτ.: Σ. Μπιρμπίλης. Διάρκεια 110′
