19 χρόνια Roadartist in Athens (30-10-2007 έως σήμερα)
Σχεδόν δύο δεκαετίες γεμάτες πολιτισμό, ταξίδια, φωτογραφίες, ιστορίες.
Όταν ξεκίνησα το Roadartist in Athens, στις 30 Οκτωβρίου του 2007, δεν υπήρχε σχέδιο, στρατηγική «ανάπτυξης κοινού», καμία σκέψη για αλγόριθμους, likes, ακόλουθους και trends. Υπήρχε μόνο μια ακατανίκητη ανάγκη να μοιράζομαι όσα μου κινούσαν το ενδιαφέρον. Να γράφω για την τέχνη, τον πολιτισμό, τα βιβλία, τα ταξίδια, την Αθήνα, τις στιγμές που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένας προσωπικός χώρος έκφρασης, που με τον καιρό εξελίχθηκε σε ένα αρχείο με περισσότερες από χίλιες δημοσιεύσεις. Ένα αρχείο που μεγάλωσε μαζί μου, ακολούθησε τις διαδρομές μου και αποτύπωσε στιγμές, τόπους, ανθρώπους, εκθέσεις, παραστάσεις, εμπειρίες.
Φέτος, καθώς το blog κλείνει τα 19 του χρόνια, πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάζει προς τα πίσω με μια ζάλη. Πόσα πολλά έχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια!
Η πληροφορία μεταφέρεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Ο κόσμος έχει γίνει πιο γρήγορος. Οι εικόνες διαδέχονται ακατάπαυστα η μια την άλλη. Τα social media καταπίνουν τις σκέψεις σε δευτερόλεπτα. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί πια αστραπιαία να παράγει αμέτρητα κείμενα, όμως η προσωπική ματιά, η πραγματική εμπειρία και η ανθρώπινη φωνή εξακολουθούν να έχουν τη δική τους αξία. Μέσα σε αυτά, η κούραση της καθημερινότητας βαραίνει τις πλάτες όλων μας.
Κι όμως, είμαστε ακόμα εδώ.
Την προηγούμενη χρονιά, με αφορμή τα 18 χρόνια του Roadartist, προχώρησα στη μεταφορά όλου του περιεχομένου του σε ένα νέο site και ζήτησα τη γνώμη σας. Τα σχόλια και τα μηνύματα σας που έλαβα ήταν μια τεράστια αγκαλιά.
Φέτος, στα 19 χρόνια του, η σκέψη είναι πιο πρακτική αλλά όμως το ίδιο ειλικρινής. Ζούμε σε μια εποχή που το Facebook και οι υπόλοιπες πλατφόρμες αποφασίζουν πότε (και αν) θα δεις αυτό που ακολουθείς. Το διαδίκτυο γεμίζει διαφημίσεις. Είναι τόσο εύκολο να χαθείς μέσα στον αδιάκοπο ψηφιακό θόρυβο. Οι πλατφόρμες αποφασίζουν τι θα εμφανιστεί, ενώ η καθημερινή υπερπληροφόρηση συχνά αφήνει ελάχιστο χώρο, χρόνο και καθαρό μυαλό για εκείνα που θέλουμε να παρακολουθήσουμε. Αναρωτιέμαι πόσοι πια μπορούν να ξεφυλλίσουν ένα βιβλίο δίχως διασπάσεις.
Πολιτισμός, ταξίδια, φύση, ιστορίες
Για μένα, το Roadartist δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας χώρος καταγραφής προορισμών, βιβλίων, κειμένων ή παρουσίασης πολιτιστικών εκδηλώσεων. Ήταν και παραμένει ένας τρόπος να παρατηρώ, να ανακαλύπτω και να αφηγούμαι.
Γιατί για εμένα ένα ταξίδι δεν τελειώνει όταν επιστρέφεις από έναν τόπο. Συνεχίζεται μέσα από τις φωτογραφίες που τράβηξες, τις ιστορίες που ανακάλυψες, τις λεπτομέρειες που σε έκαναν να σταθείς κάπου περισσότερο. Το τι έχεις να αφηγηθείς έπειτα. Το πόσο σε άλλαξε. Κάπως έτσι, συμβαίνει και σε μια έκθεση, ένα μουσείο, ένα βιβλίο ή μια θεατρική παράσταση. Για εμένα ταξίδι και πολιτισμός εμπλέκονται και με κάποιο τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται.
Αυτό θέλησα να καλλιεργήσω και να μοιραστώ μέσα στα χρόνια. Με προσωπικές φωτογραφίες, κείμενα που γεννιούνται από πραγματικές επισκέψεις και ταξιδιωτικές διαδρομές, αναζητώντας κάθε φορά εκείνο το ιστορικό, πολιτιστικό ή ανθρώπινο στοιχείο που κάνει κάτι να αξίζει να ειπωθεί.
Η Αθήνα και οι γειτονιές της, οι πολιτιστικοί χώροι, οι μικρότεροι και μεγαλύτεροι προορισμοί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η τέχνη και οι άνθρωποι είναι πάντα πηγές έμπνευσης. Κάθε δημοσίευση είναι ένα μικρό κομμάτι της διαδρομής. Άλλοτε μια ταξιδιωτική αφήγηση, άλλοτε μια πολιτιστική περιήγηση, άλλοτε μια προσωπική στιγμή ή μια ιστορία που ήθελα να μην ξεχαστεί.
Δεν ήταν και δεν είναι εύκολο να διατηρείται αυτό το blog ενεργό. Πίσω από κάθε δημοσίευση υπάρχουν ώρες αναζήτησης, ανάγνωσης, επιλογής φωτογραφιών, επεξεργασίας, γραφής. Πάντα παράλληλα με την καθημερινότητα, βιοπορισμό, επαγγελματικές υποχρεώσεις, περίοδοι που ο διαθέσιμος χρόνος είναι ελάχιστος και οι στιγμές που χρειάζεται να βρεις ξανά τον λόγο για να συνεχίσεις.
Ένα site που διατηρείται τόσα χρόνια απαιτεί συνέπεια, υπομονή, πείσμα και αφοσίωση. Πόσο μάλλον όταν δεν ακολουθεί απαραίτητα τις τάσεις της εποχής. Χρειάζεται να διατηρεί την αρχική του αλήθεια. Για μένα, αυτό ήταν και είναι πάντα το πιο σημαντικό, να εξακολουθώ να γράφω για όσα με ενδιαφέρουν, με τον δικό μου τρόπο και με σεβασμό στον κάθε έναν από εσάς που θα αφιερώσει λίγο από τον πολύτιμο χρόνο του για να το διαβάσει.
Και φυσικά αυτό που έχει νόημα δεν είναι μόνο όσα δημιουργείς, αλλά και οι άνθρωποι με τους οποίους το μοιράζεσαι. Τα σχόλια, οι συζητήσεις, οι αναγνώστες που επιστρέφουν, εκείνοι που ανακαλύπτουν έναν τόπο μέσα από μια φωτογραφία σου ή ένα κείμενο σου, που θα διαβάσουν ένα βιβλίο γιατί το πρότεινες, θα πάνε σε μία έκθεση που παρουσίασες και όσοι μοιράζονται την ίδια αγάπη για τον πολιτισμό, τα ταξίδια και την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα στο σκοτάδι.
Το Roadartist in Athens παραμένει ένα ανεξάρτητο site, που εξακολουθεί να εξελίσσεται, χωρίς να ξεχνά από πού ξεκίνησε, κουβαλώντας εκείνα τα στοιχεία με τα οποία ξεκίνησε.
Το πιστεύω βαθιά ότι σε έναν κόσμο που μας θέλει βιαστικούς και απομακρυσμένους, το να γράφεις και να διαβάζεις είναι μια πράξη αντίστασης.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς που περπατάμε αυτούς τους δρόμους μαζί, 19 χρόνια τώρα. Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε, να διαβάζουμε, να ταξιδεύουμε, να μοιραζόμαστε φως.
