Λος Άντζελες, Σώτη Τριανταφύλλου

Σήμερα το απόγευμα πήγα μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας.. λατρεύω τα βιβλιοπωλεία!

Μπορεί να περάσω ώρες εκεί.. να χαζεύω τους τίτλους των βιβλίων, να ανακατεύω τίτλους, να ψαχουλεύω τα εξώφυλλα, να χάνομαι μέσα τους! Αγόρασα το καινούργιο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου.

Το τίτλος του είναι «Λος Άντζελες» και πρόκειται για μια συνεργασία της Σώτης και του φωτογράφου Πέτρου Νικόλτσου.

Όπως αναφέρεται στο site του Εκδοτικού οίκου Μελάνι, «δεν πρόκειται για φωτογραφικό λεύκωμα με συνοδευτικές λεζάντες, ούτε για εικονογραφημένο μυθιστόρημα, μιας και συχνά το κείμενο και η εικόνα μας μεταφέρουν κάτι τελείως διαφορετικό. Στο βιβλίο αυτό ο Πέτρος Νικόλτσος και η Σώτη Τριανταφύλλου δεν συνεργάζονται με συμβατικό τρόπο: ο καθένας αναδεικνύει μια διαφορετική εκδοχή του Λος ‘Άντζελες».

Στο ‘Λος Άντζελες’ βλέπουμε αποσπάσματα από μια σύγχρονη μητρόπολη. Οι φωτογραφίες και τα κείμενα μάς παρέχουν πληροφορίες και εντυπώσεις. Το θέμα του βιβλίου όμως δεν είναι αυτό: το βιβλίο μοιάζει με το αντίθετο ενός εικονογραφημένου ταξιδιωτικού οδηγού.
Ίσως στις σελίδες του δούμε και την δική μας πόλη, καθώς κι εμάς τους ίδιους, ενώ περιπλανιόμαστε στο κέντρο και στις παρυφές ενός αλλόκοτου, ασπρόμαυρου κόσμου.

Ήμουν ένα αποδημητικό πουλί, ένα πουλί: τα σχέδιά μου δεν ξεπερνούσαν την επόμενη μέρα. Μαζί με τα χρόνια συσσωρεύτηκαν οι φυγές κι οι επιστροφές, οι επιστροφές στις παλιές αυταπάτες. Οι δρόμοι δεν τελείωναν πουθενά, μονάχα διακόπτονταν· δεν με οδηγούσε κανένα φως, με οδηγούσε το εγχειρίδιο των τροχαίων σημάτων, ο άτλαντας του κόσμου. Υπήρχα μέσα στον χώρο, έξω απ΄ τον χρόνο: γλιστρούσα στον ανάγλυφο χάρτη, παραμόνευα σαν τα θηρία της ξηράς, σαν τα θαύματα. Δεν είχα ταξιδιωτικές εντυπώσεις, δεν ήμουν περιηγήτρια, δεν είχα καμιά ιδιότητα· περιφρονούσα τους φυσιολατρικούς ομίλους, τους τουρίστες και τους περιπατητές, τα μουσεία και τα μνημεία. Αγαπούσα το μπετόν, όπως ο Οράτιος Γκρήνοου, να τι αγαπούσα: μίκραινα μέσα στις γεωμετρικές προοπτικές, διαλυόμουν στην τροχιά των πόλεων, δεν νοσταλγούσα τα δέντρα, ούτε τα νερά και τα ξέφωτα – τα τοπία ήταν χέρσα και άγονα, τα καρότα ψυχεδελικά, αιχμηρά, φτιαγμένα από ενδιάμεση ύλη. ‘Έτσι, έφτασα εκεί όπου έκανε όση ζέστη χρειαζόμουν, έφτασα εκεί όπου, ακόμα κι αν με φώναζες, δεν θα μπορούσα να σ΄ ακούσω.

Σύμφωνα με τη Σώτη Τριανταφύλλου, το ‘Λος Άντζελες’ αποτελεί μια περίληψη του κόσμου που ζούμε.

«Για όποιον ενδιαφέρεται για τη γέννηση, την ανάπτυξη και τον θάνατο των πόλεων, το Λος Άντζελες είναι μία καταιγίδα εικόνων και πληροφοριών. Επίσης, είναι μια περίληψη του κόσμου στον οποίον ζούμε και κινούμαστε καμιά φορά, είναι ένα μήνυμα από το μέλλον…».

Η συγγραφέας προτρέπει τους αναγνώστες ν’ ανακαλύψουν το Λος Άντζελες με τον δικό τους τρόπο.

«Οι φωτογραφίες ερμηνεύονται με ποικίλους τρόπους. Οσο για τα κείμενα, εκτός από ορισμένα που σχετίζονται με τις σπουδές που έχω κάνει πάνω στις αμερικανικές πόλεις και ειδικά πάνω στο Λος Άντζελες, αναφέρονται, ελλειπτικά νομίζω, στα γνώριμα ζητήματα της ζωής: την εσωτερική περιπλάνηση, την ενηλικίωση, τον τρόμο αλλά και το μεγαλείο της απόλυτης μοναξιάς».

Για ποιο Λος Άντζελες γίνεται λόγος εδώ; Πρόκειται για μια πόλη κυριολεκτικά μαγική στο συλλογικό ασυνείδητο – ερωτεύσιμη για τους ονειροπόλους, ιδανικός προορισμός για σινεφίλ, μουσικόφιλους και όσους αναζητητές του «αμερικάνικου ονείρου».

Η φωτογραφική μηχανή αναλαμβάνει τον ρόλο του αφηγητή μέσα από τα βλέμματα των κατοίκων, τα πελώρια αυτοκίνητα, τα βρώμικα πεζοδρόμια, τον ορίζοντα πάνω από τις στέγες, τη γεωμετρία των σκιών και του φωτός.