Ξεχωριστή προσωπικότητα ο Ευγένιος Σπαθάρης, συνυφασμένη η παρουσία, το έργο και η φωνή του με την παιδική ηλικία όλων μας..Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή να περιμένουμε με τον αδελφό μου, είτε να μας πάνε να δούμε τον «καραγκιόζη», είτε να ξεκινήσει στην τηλεόραση η παράσταση του..
Καθόμασταν όλοι μαζί, «μικροί» και «μεγάλοι» για να τις δούμε..
Όλη η ελληνική ιστορία ξεπηδούσε μέσα από τις παραστάσεις του θεάτρου σκιών..
Σήμερα θα μας κοιτά από ψηλά.. και εύχομαι να χαμογελάει…
Τέτοιοι άνθρωποι, τόσο σπάνια γνήσιοι, δημιουργικοί, η προσωποποίηση της ανθρωπιάς, της αγάπης για τη τέχνη και της απλότητας, δικαιούνται να έχουνε την πρώτη θέση στο παράδεισο…
Καλό του ταξίδι,
καλή του ανάπαυση..
καλή του ανάπαυση..
«κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη..»
