Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι εφημερίδες αναφέρονται στους νέους που αρίστευσαν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.. Χαμόγελα, περηφάνια, δηλώσεις από τους γονείς και από τους ίδιους.. Φέτος φωτεινό παράδειγμα ήταν η επιτυχία του Ραφαήλ Παπαδόπουλου από τη Θεσσαλονίκη, ενός παιδιού μάλιστα με σπαστική τετραπληγία!!..
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, υπάρχουν και τα παιδιά που δεν έγραψαν καλά, κάποια άτυχη συγκυρία, κακή ψυχολογία, απέτυχαν.. Πολύ συχνά κάποια από αυτά, μη μπορώντας να αντέξουν το βάρος της αποτυχίας, θέτουν τέλος στη ζωή τους..18χρονα παιδιά.., βάζουν τέλος στη ζωή τους, επειδή δε πέρασαν σε μια σχολή…
Δυστυχώς και φέτος.. ένας 18χρονος από τη Νέα Σμύρνη.. Διαβάζω..:
“Πίστευε ότι είχε γράψει πολύ καλά, πως οι κόποι του δεν είχαν πάει χαμένοι και πως το όνειρό του να περάσει στη σχολή που λαχταρούσε απείχε μόλις λίγες ώρες να γίνει πραγματικότητα.
Χθες το μεσημέρι ο 18χρονος μαθητής πήγε στο σχολείο του στη Νέα Σμύρνη για να δει αναρτημένα τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Αλλά η βαθμολογία του στα μαθήματα που είχε γράψει δεν ήταν αυτή που φανταζόταν… Με την απώλεια της ελπίδας να τον κυριεύει ο 18χρονος επέστρεψε στο σπίτι του. Οι γονείς του απουσίαζαν. Δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της αποτυχίας και αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του. Πήρε ένα πιστόλι κρότου, το έστρεψε στον εαυτό του και αυτοπυροβολήθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί έγκαυμα στο κεφάλι. Σήμερα νοσηλεύεται εκτός κινδύνου”.
Παιδιά που γεμίζουν άγχος, πίεση και αισθάνονται πως αν αποτύχουν στις Πανελλαδικές, δεν υπάρχει νόημα στο να ζουν.. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που πάσχει και σκοτώνει την δημιουργικότητα τους.. Παιδιά που θα μπουν στο Πανεπιστήμιο και εκεί θα απογοητευθούν με όσα θα αντικρίσουν..
Τι είναι πιο δύσκολο; Να επιτύχεις ή να διαχειριστείς την αποτυχία σου;
Τι είναι πιο εύκολο; Να τα παρατήσεις ή να βρεις δύναμη για να συνεχίσεις;
Νομίζω ότι στη ζωή δεν έχουν αξία μόνο οι νίκες.. και πως τίποτα δεν σταματά σε μια ήττα.. Οι προκλήσεις πάντα υπάρχουν και συνεχίζονται..
Το μόνο γεγονός που μπορεί να σταματήσει τη ζωή, τα όνειρα, το πάθος είναι ο θάνατος. Αυτός είναι που θέτει το τέλος..
Αυτός σίγουρα δεν νικιέται..
Ο θάνατος νέων ανθρώπων.., που δίνει πόνο σε οικείους, σε φίλους.., ένας πόνος που δεν φεύγει, σημαδεύει ανεξίτηλα και δεν ξεχνιέται ποτέ..
Η ζωή έχει ομορφιές, παρ’ όλες τις δυσκολίες της.. Αξίζει να ψάχνεις τους δρόμους που οδηγούν στις χαρές, αξίζει να τη ζεις, να ονειρεύεσαι, να συνεχίζεις..
* Όλες οι φωτογραφίες του post είναι του Ηλιογράφου.. **
Σ΄ευχαριστούμε για ακόμη μία φορά!
Πρέπει να προβληματιστούμε όλοι !
΄Οπως και στις αυτοκτονίες (χάσαμε το λογαριασμό πλέον)συμπολιτών μας σ΄όλη τη διάρκεια της κρίσης, δεν είναι αυτή η λύση !
Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύτιμη !
Φιλιά, καλό βράδυ και καλή επιτυχία σ΄όλα τα παιδιά που γράφουν !!!!