«Δεν θέλω πια να σκέφτομαι. Δε θέλω να καταλαβαίνω τίποτα. Δεν θέλω να κατασπαράσσω τον εαυτό μου. Έτσι κι αλλιώς ο καθένας πεθαίνει με τις δικές του δοκιμασίες. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Έτσι ζω με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Θέλω να σταματήσει η ταχύτητα της σκέψης μου. Δε θέλω να σταματήσει η ταχύτητα της πτώσης μου. Κάποιες φορές… με κάποια άτομα… μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου… ιδίως μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου… επιδεικτικότατα… σαν ένα τίμημα… σαν ένα μυστήριο… ανεβαίνοντας στο πιο ψηλό σημείο… απ’ όπου μπορώ να παρακολουθήσω τον εαυτό μου, χωρίς να ελέγχω καθόλου τον εαυτό μου, και ελέγχοντας τον καθ’ ολοκληρία, ζω μια θεόγυμνη πραγματικότητα. Ζω με την αυταπάτη της πραγματικότητας. Τα πάντα τα φαντάζομαι πραγματικά, τα φαντάζομαι αληθινά. Όπως έφτασα στο σημείο να ταυτίζω την κάθε δυστυχία με το φασισμό. Παρακολουθώ τον εαυτό μου με το πιο κριτικό μου βλέμμα, από το πιο ψηλό σημείο. Και οπωσδήποτε μέσα από τα χαχανητά μου πρέπει να βγαίνουν κραυγές νίκης. Στις πιο μικρές λεπτομέρειες ανακαλύπτω μεγάλες ζωές, μεγάλα μυθιστορήματα. Κάθε ιστορία είναι πλέον ένα μυθιστόρημα. Κάθε μυθιστόρημα κατακερματισμένες παραβολές… Ετούτος ο τόπος είναι ένα μυθιστόρημα πεντακοσίων χρόνων. (Δεν τον γκρεμίζουν, γιατί θεωρείται έργο ιστορικής αξίας, την ιστορία δεν τη γκρεμίζουν).»
Απόσπασμα από το βιβλίο “Το τέλος της Πόλης” του Μουρατχάν Μουνγκάν, Τούρκου συγγραφέα της νεότερης γενιάς, όπου παρουσιάζεται το μωσαϊκό “μιας ιστορικής πόλης που δεν μπορεί να συμβιβάσει το ένδοξο παρελθόν με το αβέβαιο μέλλον της”…
Μουρατχάν Μουνγκάν, “Το τέλος της Πόλης”, Εκδόσεις Καστανιώτη 2001.
Wraia protasi.
Exaitias tou post, diabasa auti tin ejairetiki sinenteuxi, sas parotrinw na ti diabasete, axizei :
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=10/10/2010&id=211151
οι σημερινοί Τούρκοι, γενικότερα, φαίνεται να προβληματίζονται με την "ταυτότητα".
Ξενικός
το τέλος πάντα έχει την ουσία
φιλί κορίτσι μου
Καλημέρα Καλλιτέχνιδα!!!
Τι αντιστοιχιες να εχουμε εμεις σημερα ως συγχρονη Ελλαδα με την Τουρκια;
Οταν το διαβασες εστιασες σε κατι τετοιο εσυ;
Λατρευω τις προτασεις σου βιβλιων, να συνεχισεις με τετοιες αναφορες!
@ treno fantasma : πολύ ενδιαφέρον το άρθρο, σε ευχαριστώ!
@ Ξενικός : όπως και οι σημερινοί Έλληνες, που μάλλον έχουμε χάσει την "ταυτότητα" μας σε χειρότερο βαθμό…
@ meggie : ξέρεις… μου θυμίζει λίγο το γνωστό: "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε"… Φιλάκια πολλά!
@ Hfaistiwnas : φιλιά στα βόρεια 🙂
@ Τασος : Από αναφορές σε βιβλία, άλλο τίποτα… Κέφι να έχετε για να διαβάζετε. Προσεχώς και άλλες 🙂 Ναι αρκετές οι συγκρίσεις. Σε κάποια σημεία, ήταν σαν να αναφερόταν στην Ελλάδα του σήμερα… με τις δυσκολίες, τα εμπόδια, τις αντιθέσεις…