Στις 18 Μαρτίου του 1996 έφυγε από κοντά μας ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους λογοτέχνες και ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα.
Για ορισμένους ανθρώπους, ό,τι και αν αποπειραθείς να γράψεις είναι αδύνατο να μπορέσεις να περιγράψεις την ευγνωμοσύνη και το θαυμασμό σου. Μια τέτοια μορφή είναι ο Οδυσσέας Ελύτης. Σοφός μέσα στην απλότητα του. Ο καλύτερος τρόπος για να τον γνωρίσει κάποιος είναι να διαβάσει τα δοκίμια και την ποίησή του, καθώς έχει αυτοβιογραφηθεί σε αυτά έξοχα.
“Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.”
“Για όποιον η Θάλασσα στον ήλιο είναι ‘τοπίο’ – η ζωή μοιάζει εύκολη και ο θάνατος επίσης. Αλλά για τον άλλον είναι κάτοπτρο αθανασίας, είναι ‘διάρκεια’. Μια διάρκεια που μόνον το ίδιο της το εκθαμβωτικό φως δεν σ’ αφήνει να τη συλλάβεις.”
(Μικρός Ναυτίλος)
(Εξι και μια τύψεις για τον ουρανό)
(Μονόγραμμα)
αλλά κοίτα να γίνεις ο πρώτος πετεινός μέσα στον Άδη.”
