Μια ημερήσια εκδρομή στην Κύθνο είναι μια όμορφη απόδραση από την ασφυκτική καθημερινότητα της πόλης. Η Κύθνος είναι ένα νησί στο οποίο επιστρέφω. Έχω βρεθεί και στο παρελθόν και έχω μοιραστεί ιστορίες για το νησί αντίστοιχα το 2016 και το 2022. Κάθε επίσκεψη όμως μπορεί να έχει διαφορετική αφορμή και διαδρομή.

Αυτή τη φορά είχαμε στη διάθεσή μας μόλις μία ημέρα. Και τελικά ήταν αρκετή για να χωρέσει μια βόλτα στο χωριό Δρυοπίδα, προσκύνημα στην Παναγία Κανάλα μέσα στο πράσινο, περιπλάνηση στη Χώρα και μια τελευταία στάση για φαγητό στον Μέριχα, το λιμάνι του νησιού πριν από την επιστροφή.

Αν θέλετε να δείτε και τις προηγούμενες ιστορίες μου από την Κύθνο, τις βρίσκετε παρακάτω:

Κύθνος, ένα νησί γεμάτο κρυφούς θησαυρούς… (2016)
Κύθνος 2022: Το ελληνικό καλοκαίρι ακόμη επιμένει

Κύθνος σε μία ημέρα

08:30 π.μ. – Από το Λαύριο στην Κύθνο

Πήραμε το πρωινό καράβι με αναχώρηση στις 8.30 π.μ. από το Λιμάνι Λαύριου. Η Κύθνος είναι κοντά στο Λαύριο, μόλις 1,5 ώρα. Φτάσαμε στο νησί στις 10 π.μ. και χαθήκαμε στο εσωτερικό του.

Δρυοπίδα Κύθνου

Πρώτη στάση στη Δρυοπίδα, πανέμορφο χωριό της Κύθνου. Χτισμένο σε υψόμετρο 190 μέτρων, ανάμεσα σε δύο λόφους. Με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα που διαφέρει από την εικόνα των οικισμών που συναντούμε στις Κυκλάδες.  Καμάρες, στενά δρομάκια, εκκλησίες, σπίτια με κόκκινες σκεπές με κεραμίδια, μαγαζάκια με σουβενίρ και για να πιεις καφέ, να φας ένα παγωτό ή φαγητό.

Ήρεμη ατμόσφαιρα, για βόλτα χωρίς πρόγραμμα. Αξίζει να επισκεφτείτε το σπήλαιο Καταφύκι. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα αναξιοποίητα σπήλαια στην Ελλάδα. Το εσωτερικό του είναι δαιδαλώδες με πλήθος από σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Υπήρξε καταφύγιο των κατοίκων της Κύθνου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει δωρεάν είσοδο με ξενάγηση που αξίζει να παρακολουθήσετε.

Παναγία Κανάλα – το πράσινο της Κύθνου

Μετά την Δρυοπίδα ακολουθήσαμε το δρόμο προς την Παναγία Κανάλα. Εδώ αλλάζει όλη η εικόνα του τοπίου. Από τους δρόμους με το κλασικό άγονο κυκλαδίτικο τοπίο, φτάνουμε στο πιο καταπράσινο σημείο του νησιού. Έξω από την εκκλησία είναι κατάφυτο με αλμυρίκια και πεύκα.

Προσκύνημα στην Παναγία Κανάλα. Η προστάτιδα της Κύθνου και ένας από τους πιο σημαντικούς χώρους στις Κυκλάδες. Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα βρέθηκε με θαυματουργό τρόπο από ψαράδες στο “κανάλι” ανάμεσα στην Κύθνο και τη Σέριφο καθώς φώτιζει το σημείο μέσα στη νύχτα. Την έβγαλαν στη στεριά και τη μετέφεραν στο χωριό τους, τη Δρυοπίδα. Στη συνέχεια σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία εμφανίστηκε στον ύπνο των ψαράδων και υπέδειξε το σημείο ανέγερσης της εκκλησίας.

Πρόκειται για μεγάλη εικόνα διαστάσεων 1μ x 0,80μ, και χρονολογείται από το 1575. Στην εικόνα αυτή, η μορφή της Παναγίας απεικονίζεται να κρατεί τον Χριστό με το αριστερό χέρι. Ο Ιησούς στην αγκαλιά της, με το πρόσωπο γυρισμένο προς τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Αριστερά και δεξιά του απεικονίζονται οι Αρχάγγελοι Γαβριήλ και Μιχαήλ.

Χώρα – βόλτα χωρίς πρόγραμμα

Φεύγουμε από την Κανάλα και κατευθυνόμαστε στη Χώρα. Η Χώρα της Κύθνου, γνωστή και ως Μεσαριά, είναι η αμφιθεατρική πρωτεύουσα του νησιού και είναι πανέμορφη. Με λευκές εκκλησίες, όμορφα σοκάκια, πολύχρωμα μαγαζιά, υπέροχη αρχιτεκτονική. Εδώ περπατήσαμε στα στενά, βγάλαμε φωτογραφίες, χρόνος σε χαζολόγημα σε μαγαζιά, αγορά δώρων, καφέ ή φαγητό.

Επισκέφτηκα και το Αρχαιολογικό μουσείο της Κύθνου, το οποίο όμως είναι πολύ μικρό, μόλις μια αίθουσα. Μέσα σε λίγα λεπτά το είχα δει…

Και αν θέλετε και θάλασσα…

Η Κύθνος έχει πολλές και υπέροχες παραλίες. Μπορείτε να κάνετε μια βουτιά στα Μαρτινάκια, καθώς είναι δίπλα στο Μέριχα, μόλις λίγα λεπτά με τα πόδια από το λιμάνι. Αλλιώς μπορείτε να κάνετε και σε κάποια από τις υπόλοιπες παραλίες του νησιού.

Μέριχας – τελευταίο καφέ πριν την επιστροφή
Επιστροφή στο λιμάνι, καφές ή φαγητό, μια τελευταία βόλτα και μετά πλοίο για Λαύριο.

Μέσα σε λίγες ώρες είχαμε δει ένα ορεινό κυκλαδίτικο χωριό, είχαμε βρεθεί σε έναν σημαντικό τόπο προσκυνήματος μέσα στο πράσινο, είχαμε περπατήσει στη Χώρα και είχαμε καταλήξει ξανά δίπλα στη θάλασσα περιμένοντας το καράβι της επιστροφής. Και όλα αυτά, σε μια ημέρα.

Οπότε ναι μπορεί να βιωθεί η Κύθνος μέσα σε μία μέρα, ενδεικτικά κάπως έτσι.

Ακολουθούν φωτογραφίες και στιγμές από το φετινό πέρασμα από την αγαπημένη Σύρο.

Στα Βαπόρια

Τα Βαπόρια είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου σημεία στη Σύρο, με αγγίζει ιδιαίτερα. Προτιμήστε να πάτε αρκετά πρωί, πριν γεμίσει κόσμο, ώστε να απολαύσετε τα χρώματα και τα νερά της συνοικίας. Ένας τόπος που μιλάει μέσα μου. Μια βουτιά στα πεντακάθαρα νερά, σε ένα τοπίο που μοιάζει να πετάγεται σαν από πίνακα ζωγραφικής που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου. Όταν περνάει καράβι της γραμμής σηκώνεται κυματάκι, γι’ αυτό προσέξτε τα πράγματα σας να μην βραχούν.

Η συνοικία Βαπόρια της Σύρου, στα παλιά κείμενα για την Ερμούπολη, ονομαζόταν ως «Παυσίλυπον». Όχι άδικα. Τα υπέροχα καπετανόσπιτα που μοιάζουν να κρέμονται πάνω στα βράχια, χτίστηκαν από εύπορους πρόσφυγες του Βορείου Αιγαίου και της Κρήτης που εγκαταστάθηκαν στο νησί της Σύρου και έκτισαν μοναδικά ψηλοτάβανα αρχοντικά με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, ξυλόγλυπτες πόρτες, μαρμάρινα μπαλκόνια, ξύλινα πατώματα και ασύγκριτες λεπτομέρειες δίπλα στη θάλασσα δημιουργώντας, έτσι, τα δικά τους καπετανόσπιτα, τα δικά τους βαπόρια που έμοιαζαν να αιωρούνται επάνω από τα βράχια, ώστε να τα χτυπά το κύμα, να μοιάζουν σαν έτοιμα να σαλπάρουν.

Σε αυτή την συνοικία δεσπόζει και ο επιβλητικός ναός του Αγίου Νικολάου των Πλουσίων, όπως συνηθίζεται να λέγεται, με τα πυργωτά κωδωνοστάσια.

Θέατρο Απόλλων

Το έμβλημα της Ερμούπολης. Όσες φορές και αν βρεθείς στην Σύρο, θα μπεις στο Θέατρο Απόλλων. Από τα πρώτα και σημαντικότερα κλειστά θέατρα της νεότερης Ελλάδας.

Εγκαινιάστηκε το 1864 με την όπερα Rigoletto του Βέρντι. Το σχεδίασε ο Ιταλός αρχιτέκτονας Πιέτρο Σάμπο (Pietro Sampo), αντλώντας έμπνευση από μεγάλα ιταλικά θέατρα, όπως η Σκάλα του Μιλάνου και το San Carlo της Νάπολης. Γι’ αυτό πολλές φορές αποκαλείται και «Μικρή Σκάλα».

Φανταστείτε την τεράστια επίδραση που είχε το θέατρο εκείνη την εποχή στην τοπική κοινωνία. Ανέβασε το κύρος της Ερμούπολης, έφερε ευρωπαϊκή κουλτούρα στο Αιγαίο, φιλοξενώντας όπερες, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις.

Δημιούργησε έντονη πολιτιστική ζωή, ενίσχυσε την τοπική οικονομία, καθώς οι παραστάσεις προσέλκυαν επισκέπτες και φυσικά καλλιτέχνες.

Το Θέατρο Απόλλων δεν υπήρξε απλώς χώρος ψυχαγωγίας. Ήταν μια δήλωση ταυτότητας: η Σύρος ήθελε να δείξει ότι ανήκε στις μεγάλες πολιτιστικές πόλεις της Μεσογείου και όχι απλώς σ’ ένα νησί του Αιγαίου.

Δημαρχείο Σύρου

Το αρχιτεκτονικό στολίδι των Κυκλάδων! Το Δημαρχείο της Ερμούπολης κοσμεί την πλατεία Μιαούλη.

Από τα μεγαλύτερα και πιο επιβλητικά δημαρχεία της Ελλάδας. Χτίστηκε το 1876 υπό την επίβλεψη του Ερνέστου Τσίλλερ.

Αύρα μιας άλλης εποχής…

Άνω Σύρος

Τα στενά της Άνω Σύρου συνθέτουν έναν μεσαιωνικό λαβύρινθο με κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική. Προετοιμαστείτε για αρκετό περπάτημα -γενικώς το νησί της Σύρου είναι walk friendly. Στον οικισμό απαγορεύονται τα αυτοκίνητα, οπότε εδώ θα χαρείτε βόλτες ανάμεσα σε ασβεστωμένα σκαλοπάτια, βουκαμβίλιες, υπέροχα μαγαζάκια και με μια πανοραμική θέα στο Αιγαίο.

Βιβλιοπωλεία Ερμούπολης

Ο Βιβλιοποντικας, όμορφο εσωτερικά, με υπέροχες βιτρίνες και ωραίες επιλογές βιβλίων σε ένα στενάκι της Ερμούπολης.

Το Σελεφαΐς, με επίσης εξαιρετικές επιλογές βιβλίων στις προθήκες του!

Δε μπορώ να φανταστώ έναν τόπο χωρίς βιβλιοπωλεία. Αγάπη για τα βιβλιοπωλεία, στήριξη για να υπάρχουν και αύριο. Πόσο μάλλον σε νησιά και τόπους της επαρχίας.

Το Α’ Νεκροταφείο της…Σύρου!

Η Σύρος έχει ένα ακόμη ξεχωριστό σημείο, που ίσως να μη το γνωρίζουν αρκετοί, και αυτό είναι το νεκροταφείο της Ερμούπολης που θυμίζει το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, αλλά και ευρωπαϊκά κοιμητήρια-υπαίθριες γλυπτοθήκες όπως το Κοιμητήριο Περ Λασαίζ στο Παρίσι. Το κοιμητήριο της Ερμούπολης είναι σαν ένα ανοικτό μουσείο γλυπτικής.

Τα περισσότερα από αυτά τα εντυπωσιακά έργα τέχνης έγιναν από Τήνιους μαρμαρογλύπτες τον 19ο αιώνα. Κάθε ένα κουβαλά την ιστορία ενός εύπορου ανθρώπου, ή μιας οικογένειας και κυρίως γίνεται αφορμή να αφηγηθεί την ιστορία του. Πήγαμε με μια φίλη Συριανή και περιδιαβαίνοντας τον χώρο μας έλεγε κάποιους τοπικούς θρύλους. Αν μη τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον, αρκεί ο Δήμος Σύρου να φροντίζει το χώρο.

Ηλιοβασίλεμα στο Κίνι

Το Κίνι, στη δυτική Σύρο, φημίζεται για ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα των Κυκλάδων. Ο ήλιος βυθίζεται στο Αιγαίο. Η απόσταση από την Ερμούπολη είναι περίπου 8 χιλιόμετρα και διαρκεί μόλις 15 λεπτά οδικώς.

Το «κοκκινόσπιτο» της Σύρου, το στοιχειωμένο αρχοντικό της Μεγάλης Χίμαιρας

Στο δρόμο προς το Κίνι, περίπου πέντε χιλιόμετρα από την Ερμούπολη, στον οικισμό Επισκοπείο, που πήρε το όνομά του από τον καθολικό επίσκοπο που κατοικούσε εκεί, συναντάς τα ερείπια της κατοικίας όπου λέγεται πως άνηκε στην οικογένεια των Ρεΐζηδων, του Έλληνα καπετάνιου Γιάννη Ρεϊζή, της μητέρας του, της συζύγου του, Γαλλίδας Μαρίνας Μπαρέ και της μικρής τους κόρης, Άννας. Το σπίτι λέγεται ότι είναι στοιχειωμένο.

Στο «Κοκκινόσπιτο», όπως αποκαλείται σήμερα καθώς κομμάτια των τοίχων και των πλίνθων έχουν ένα πορφυρό χρώμα, έζησε σύμφωνα με τοπικούς μύθους, η Μαρίνα από τη Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση.

Άγαλμα της Νίκης, Ερμούπολη

Το Άγαλμα της Νίκης στην Ερμούπολη δεσπόζει στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης, στην παραλιακή ζώνη της πόλης κοντά στην πλατεία Μιαούλη. Εγκαινιάστηκε το 1992, είναι έργο του γλύπτη Γιώργου Καλακαλλά και αναπαριστά μια φτερωτή γυναικεία μορφή που κρατά δάφνινο στεφάνι.

Η αρχιτεκτονική της Ερμούπολης, τα μαρμάρινα πλακόστρωτα σοκάκια της, τα υπέροχα δημόσια κτήρια, η πλούσια εμπορική και βιομηχανική της κληρονομιά. Ένα νησί με ιστορία, πολιτισμό, ωραίο φαγητό και μοναδική φινέτσα.

Μπορείτε να διαβάσετε και το άρθρο “στη Σύρο την αρχόντισσα, την πολυλατρεμένη“, από το ταξίδι μου στην Σύρο το Σεπτέμβριο του 2021. Ήταν το πρώτο μου ταξίδι μετά τη πανδημία. Αξίζει να διαβαστούν συνδυαστικά τα δυο posts, καθώς έχω μοιραστεί διαφορετικό περιεχόμενο στο καθένα.

Αρχές Σεπτεμβρίου στην Ερμούπολη της Σύρου

Ο Σεπτέμβριος είναι ιδανικός μήνας για επίσκεψη στη Σύρο, καθώς η πρωτεύουσα των Κυκλάδων, ναι μεν έχει πάντα κίνηση, αλλά τέτοια εποχή την απολαμβάνεις χωρίς την κοσμοπλημμύρα του Αυγούστου, δίχως να χρειάζεται να κάνεις κράτηση για να βρεις μια καλή θέση σε κάποιο μαγαζί – από την οποία θα πρέπει να φύγεις σχετικά νωρίς για να καθίσει ο επόμενος πελάτης. Οι τιμές είναι καλύτερες, υπάρχει μια γλυκιά ηρεμία και σεβασμός στον ταξιδιώτη. Επιπλέον κάθε Σεπτέμβριο διοργανώνονται στη Σύρο δεκάδες φεστιβάλ, παραστάσεις και πολιτιστικά δρώμενα και για τον πιο απαιτητικό επισκέπτη.

Έπειτα από ένα χειμώνα με lockdowns και πολλές ανατροπές, αυτές οι λίγες μέρες ήταν μια μικρή πολυτέλεια που έκαναν το μυαλό να ξεφύγει από την παράνοια των ημερών που ζούμε. 

Ελάτε πάμε να ταξιδέψουμε αυτή τη φορά μαζί στη Σύρο με λίγες επιλεγμένες στιγμές.

Ανατολή στον Πειραιά. Έλεγχος πιστοποιητικού, επιβίβαση και αναχώρηση.

Στέκομαι στο κατάστρωμα. Ο ήλιος λούζει τη θάλασσα. Λούζομαι και εγώ από το φως. Αισθάνομαι μια απέραντη ευγνωμοσύνη. Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου, το οποίο και θα παραμείνει μόνιμα, πηγαίο και αυθόρμητο όλες τις μέρες στο νησί.

Πραγματικά τις επόμενες μέρες εκτός από το δικό μου μόνιμο χαμόγελο, έβλεπα και τριγύρω μου ανθρώπους χαμογελαστούς, συνειδητοποιώντας πόσο μου είχε λείψει να βλέπω χαμόγελα – αυτές οι μάσκες μας έχουν στερήσει ακόμη και αυτό, ανάμεσα σε πολλά άλλα. Η καρδιά μου γεμάτη με φως και μια σκέψη πως απλά δε γίνεται να κοιτάς τον ήλιο και το Αιγαίο να απλώνεται μπροστά σου και να μη χαμογελάς.

 σε ένα κτήριο της Ερμούπολης έδωσαν έμπνευση για τον τίτλο της ανάρτησης

 

Στα Βαπόρια

 

Στα Βαπόρια. Πρώτη βουτιά στο νησί – και μόνιμο κόλλημα όλες τις μέρες. 

 

Αυτή η συνοικία της Σύρου, στα παλιά κείμενα για την Ερμούπολη, ονομαζόταν ως «Παυσίλυπον». Όχι άδικα.  Τα υπέροχα καπετανόσπιτα που μοιάζουν να κρέμονται πάνω στα βράχια, χτίστηκαν από εύπορους πρόσφυγες του Βορείου Αιγαίου και της Κρήτης που εγκαταστάθηκαν στο νησί της Σύρου και έκτισαν μοναδικά ψηλοτάβανα αρχοντικά με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, ξυλόγλυπτες πόρτες, μαρμάρινα μπαλκόνια, ξύλινα πατώματα και ασύγκριτες λεπτομέρειες δίπλα στη θάλασσα δημιουργώντας, έτσι, τα δικά τους καπετανόσπιτα, τα δικά τους “βαπόρια” που έμοιαζαν να αιωρούνται επάνω από τα βράχια, ώστε να τα χτυπά το κύμα, να μοιάζουν σαν έτοιμα να σαλπάρουν.

Από τον 19ο αιώνα και μετά, η συνοικία πήρε τη γνωστή μέχρι σήμερα ονομασία της Βαπόρια και συνεχίζει να φημίζεται ως η πιο αριστοκρατική συνοικία στο ανατολικό τμήμα της Ερμούπολης. Πανέμορφη περιοχή, στις βραχώδεις ακτές σχηματίζονται μικρές παραλίες που προσφέρονται για κολύμπι. Σε αυτή την συνοικία δεσπόζει και ο επιβλητικός ναός του Αγίου Νικολάου των Πλουσίων, όπως συνηθίζεται να λέγεται, με τα πυργωτά κωδωνοστάσια.

Αυτό το βιβλίο επέλεξα να διαβάσω στη Σύρο. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία, καθώς η Ερμούπολη είναι μία από τις πιο walking friendly Χώρες των Κυκλάδων! Το βιβλίο πραγματεύεται τις διαφορετικές διαστάσεις και φιλοσοφικές προεκτάσεις του περπατήματος. Με παραδείγματα “δεινών” περιπατητών, όπως ο Νίτσε, ο Θορρώ και ο Γκάντι. Το βάδισμα προσεγγίζεται ως πνευματική άσκηση, πολυδιάστατη και αυθεντική, που διεγείρει συναισθήματα και γεννά σκέψεις. Καλογραμμένο, σε πολύ καλή μετάφραση, συνδυάζει χαρακτηριστικά φιλοσοφικού κειμένου και ποίησης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός.

Για μένα αυτές οι απλές στιγμές είναι η απόλυτη πολυτέλεια. Κλασική μουσική, καφές, βιβλίο και μπροστά ένας πίνακας με μια καταγάλανη θάλασσα και ιστιοπλοϊκά. Αγαπητέ αναγνώστη, αν αφεθείς να παρατηρείς, αγαπάς περισσότερο τη ζωή που μέσα στην απλότητα και στην αφθονία της, σου δείχνει πόσα λίγα τελικά δημιουργούν τα πάντα. Από εμάς χρειάζεται να τα εκτιμήσουμε. Η μεγαλύτερη προσβολή είναι η αχαριστία μπροστά σε όσα μας έχουν χαριστεί σε αυτό το σύντομο πέρασμα μας από τούτο τον πλανήτη.

Εικόνα Κοιμήσεως της Θεοτόκου, έργου του Ελ Γκρέκο

Μια εικόνα και ένα έργο τέχνης που αξίζει να δείτε. Στο Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο κέντρο της Ερμούπολης, βρίσκεται η εικόνα της Κοιμήσεως Θεοτόκου, έργο του Ελ Γκρέκο, χρονολογίας 1562-64, όταν ο Ελ Γκρέκο ήταν 19-22 ετών. Βυζαντινής τεχνοτροπίας, Κρητικής Σχολής. Η υπογραφή βρίσκεται στη βάση του μεσαίου κηροπηγίου “ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΔΕΙΞΑΣ”.

Εντύπωση προκαλεί ότι παρέμεινε στη Σύρο και δεν μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Λόγω της σημασίας και της αξίας της εικόνας, τα μέτρα ασφαλείας είναι ισχυρά. Η αγιογραφία βρίσκεται εντοιχισμένη σε μάρμαρο, από πάνω της υπάρχει συναγερμός και ψηλά μια κάμερα ασφαλείας που καταγράφει κάθε κίνηση των επισκεπτών. Ποιος, άραγε, θα πίστευε ότι μια φθαρμένη εικόνα θα γινόταν πόλος έλξης χιλιάδων τουριστών που επισκέπτονται κάθε χρόνο το νησί για να τη δουν; 

Θέατρο Απόλλων

Επίσκεψη στο θέατρο Απόλλων – το έμβλημα της Ερμούπολης. Συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία της, αποτελώντας ένα μοναδικό στολίδι για τη Σύρο. Θεωρείται ως μια μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου, όπου φιλοξενούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως όπερες, θεατρικά έργα από το Ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο από διάφορους θιάσους, και το Φεστιβάλ Αιγαίου. Εδώ γεννιέται ξανά μέσα σου η λαχτάρα για το θέατρο και τα κείμενα του.

Δημαρχείο Σύρου

Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επιβλητικά δημαρχεία της Ελλάδας. 

Χτίστηκε το 1876 υπό την επίβλεψη του Ερνέστου Τσίλλερ. 

 Λεπτομέρειες από το εσωτερικό του Δημαρχείου Ερμούπολης

 που κοσμεί την πλατεία Μιαούλη. 

Αύρα μιας άλλης εποχής…

Άνω Σύρος

Η Άνω Σύρος απαιτεί αρκετό περπάτημα, αλλά σε αποζημιώνει με τη γραφικότητα και την ομορφιά της. Κάθε στενό της είναι μια ζωγραφιά. 

 

Έχω τραβήξει πολλές φωτογραφίες από την Άνω Σύρο, κάποιες από τις οποίες μπορείτε να τις δείτε, αν ακολουθήσετε το λογαριασμό του blog στο instagram ! Θα ήθελα να ανεβάσω και εδώ, αλλά ήδη η ανάρτηση είναι μεγάλη για το είδος της, δε νομίζω ότι θα βρείτε αντίστοιχη, σε ένα μόνο post με τόσες φωτογραφίες για τη Σύρο. 

Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη

 

Στην Άνω Σύρο αξίζει να επισκεφτείτε το Μουσείο του Μάρκου Βαμβακάρη, καμάρι του νησιού που εδώ μεγάλωσε και εδώ έγραψε την περίφημη Φραγκοσυριανή του. 

 

Στις ταβέρνες του χωριού, θα ακούσετε κομπανίες να παίζουν τα τραγούδια του. 

 Το 2012 είχα παρακολουθήσει στο Ηρώδειο μια βραδιά αφιερωμένη στον Μάρκο Βαμβακάρη – μπορείτε να τη διαβάστε πατώντας το σχετικό σύνδεσμο. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας παίζονταν διάφορα βίντεο από την Άνω Σύρο. Τα οποία με είχανε συγκινήσει πολύ. Καθώς περπατούσα τώρα την Άνω Σύρο, μου έκανε τρομερή έκπληξη ότι οι εικόνες εκείνων των βίντεο επανέρχονταν στο μυαλό μου. 

Ανέβαινα τα σκαλοπάτια και πατούσα τα σοκάκια όπου τότε είχε ταξιδέψει η φαντασία μου μέσα από τη μουσική και τους στίχους του Βαμβακάρη. 

 

Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο από εκείνη τη βραδιά στο Ηρώδειο, για να καταλάβετε τι εννοώ και ίσως μαγευτείτε και εσείς. Θα πάρετε μια καλή γεύση από την Άνω Σύρο.

Καθολική εκκλησία του Σαν Τζώρτζη

Η Σύρος είναι ένα νησί γεμάτο με αρχοντιά, ιστορία, παρελθόν, πολιτισμό, γοητεία. Σε αυτή την δημοσίευση μοιραστήκαμε μόνο κάποιες από τις ομορφιές της. Είμαι στη διάθεση του καθένα από εσάς, αν χρειαστείτε περισσότερες πληροφορίες για το νησί. 

Αν φτάσατε έως εδώ την ανάγνωση, θα ήθελα να κρατήσετε ένα πράγμα απ’ αυτό το ταξίδι, η κύρια αίσθηση που μου άφησε: Να έχουμε ανοιχτές τις καρδιές προς το φως.

Να είμαστε καλά όλοι, να μοιραζόμαστε όμορφες στιγμές! Καλό φθινόπωρο!

Όσο για τις κηδείες, εκεί είναι που ξεπερνώ τον εαυτό μου. Πραγματικά διαπρέπω. Περπατώ με βήμα αργό σε προάστια που ανθίζουν σιδερικά, ακολουθώ φαρδιές αλέες με τσιμεντένια δέντρα που οδηγούν σε τρύπες κρύας γης. Εκεί, κάτω από την πληγή του ουρανού που μόλις αρχίζει να ματώνει, κοιτάζω τους θαρραλέους συντρόφους να θάβουν τους φίλους μου σε τρία μέτρα βάθος. Αν ρίξω το λουλούδι που μου προσφέρει ένα λασπωμένο χέρι, πετυχαίνω πάντα τον τάφο. Η ευσέβεια μου είναι μετρημένη, η συγκίνηση καθωσπρέπει, το κεφάλι πάντα σκυμμένο. Θαυμάζουν πόσο ορθά μιλώ. Όμως δεν είμαι αξιέπαινος: περιμένω.» 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ, «Το καλοκαίρι», εκδ. Πατάκη. Αλμπέρ Καμύ (7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) 

Προηγούμενες αναφορές στον Καμύ:

Αφιέρωμα στη ζωή και στο έργο του Albert Camus

Aλμπέρ Kαμύ, Σημειωματάρια, Βιβλίο πρώτο, Μάιος 1935 – Φεβρουάριος 1942, Μτφρ.: Ν. Καρακίτσου-Dougé, Μ. Κασαμπαλόγλου-Roblin, Εκδόσεις Πατάκη

Όταν ο Αλμπέρ Καμύ συνάντησε την Ελλάδα

Νιώθοντας και γνωρίζοντας τον παλμό της.

Γκράφιτι, μνημεία, δρόμοι, άνθρωποι, εκκλησίες, μουσεία. Μα και ένα πονεμένο, ματωμένο παρελθόν που δε γίνεται να το παραβλέψεις. Είναι εκεί, μπροστά σου.

Λευκωσία. Η τελευταία διχοτομημένη πόλη της Ευρώπης

 

Όσο και αν αναπτύσσεται, όσο και αν εξελίσσεται, οι πληγές υπάρχουν ακόμη στην πόλη της Λευκωσίας. Όσο και αν οι νέοι δίνουν την αίσθηση ότι έχουν αφήσει πίσω αυτό το αιματηρό κομμάτι της ιστορίας, οι χαμένες πατρίδες είναι εκεί, δίπλα σου, να σου μιλούν για όσα συνέβησαν. 

Βραδινός περίπατος δίπλα από τα οδοφράγματα

 

Ένας βραδινός περίπατος ακριβώς δίπλα από τον τοίχο που χωρίζει στα δυο την πόλη. Για μένα ήταν κάτι πολύ περίεργο, πολύ παράξενο, για τους Κύπριους είναι η καθημερινότητα, μια συνήθεια. Τα χιλιάδες αμήχανα συναισθήματα αυτού του βραδινού περιπάτου δεν μεταφέρονται με λόγια.

Κατεχόμενη Λευκωσία – οδοιπορικό στην απέναντι πλευρά

 

Πέρασμα στην απέναντι πλευρά, εντός των τειχών μιας περιφραγμένης πόλης. Μια συγκλονιστική εμπειρία που σου γεννά πολλά συναισθήματα, ερεθίσματα, σκέψεις.

Παρατήρησα τον τόπο του ψευδοκράτους, τους ανθρώπους, εντόπισα πολλές διαφορές… Μπορείτε να διαβάσετε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα για τα Κατεχόμενα εδώ.

—-

Ακολουθεί σύντομη αναφορά σε εκθέσεις μουσείων που παρακολούθησα & άξιζαν.

 

1940 | Πρόσωπα και Εικόνες Ελλάδα – Κύπρος | Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου

Μια έκθεση για τον πόλεμο του 1940. Μπροστά από τα μάτια σου περνάνε ντοκουμέντα, ζωντανεύει η φρίκη, οι απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό. Μάχη δυνάμεων ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος το “σημείο μηδέν” του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού.

Πλούσιο πρωτογενές υλικό ιστορικής έρευνας που συγκινεί. Επίσης, φιλοξενείται και μια έκθεση φωτογραφίας με Κύπριους μαζί με ηχογραφημένες μαρτυρίες τους. Με συγκλόνισε.  Δεν είναι καθόλου μακρινό το 1940, κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπη με αυτό το κομμάτι της ιστορίας αναρωτιέμαι αν γνωρίζουμε και έχουμε κατανοήσει όλοι το τι συνέβη. Αυτές οι εκθέσεις βοηθάνε στο να κοιτάμε προς τα πίσω και να πατάμε πιο γερά στο σήμερα. Να τη δείτε όσοι είστε στο νησί.

Κυπριακό Μουσείο | Αρχαιολογικό Μουσείο της Κύπρου

Το μουσείο σκιαγραφεί τη μακρά ιστορία του πολιτισμού του νησιού από τους Προϊστορικούς χρόνους έως και την πρώιμη Χριστιανική περίοδο. 

Ωραία εκθέματα, σε ένα μουσείο που όμως χρίζει άμεσης ανακαίνισης. 

Αυτή την εποχή στο αρχαιολογικό μουσείο παρουσιάζεται επίσης, και μια ενδιαφέρουσα περιοδική έκθεση με έργα κεραμικής του Πικάσο. Ο Κύπριος αρχαιοφύλακας είναι πολύ φιλικός, έχει διάθεση για κουβέντα. Μετά από δική του προτροπή επισκέπτομαι το επόμενο μουσείο, που περιγράφω παρακάτω.

Αρχοντικό του Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου

 

Το σπίτι του δραγουμάνου Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου και της οικογένειας του. Ο δραγουμάνος ήταν ο διερμηνέας μεταξύ του Χριστιανικού πληθυσμού και του Οθωμανού κυβερνήτη και έζησε μεταξύ του 1793 και 1808.  Το αρχοντικό είναι από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της Κυπριακής αστικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα και σήμερα είναι ανοικτό στο κοινό σαν μουσείο.

Ένα μεγάλο διώροφο, πετρόχτιστο σπίτι, στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας. Αξίζει να το επισκεφτείτε, είναι ένα διαμαντάκι, επιβλητικό αρχοντικό που σε ταξιδεύει στο παρελθόν της πόλης.

Μουσείο Παραμυθιού – Λευκωσία – Fairytale Museum 

Αυτό είναι το πιο μαγικό μουσείο της Λευκωσίας. Δε το γνωρίζουν πολλοί. Κάθε λάτρης των παραμυθιών θα μαγευτεί. Δημιουργεί ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο, εκείνο των παραμυθιών, της φαντασίας, της σοφίας. Σε μια μαγική βιβλιοθήκη που σε ταξιδεύει σε παραμυθάδες και σε μελετητές τους, σε όλο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Μουσείο με τέτοια θεματολογία, νομίζω ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

Αυτό το μουσείο υπάρχει σε μια διχοτομημένη πόλη. Δημιουργώντας μια πύλη στη μαγεία, στον αόρατο κόσμο που μόνο με τα μάτια της ψυχής μπορείς να δεις.  Ίσως ό,τι καλύτερο υπάρχει στη Λευκωσία. Νομίζω ότι μπορώ να φανταστώ τα εκπληκτικά εκπαιδευτικά του προγράμματα. 

Λέσχη Βιβλίου “Υφαντουργείο” – BookClub

 

Αν αγαπάς τα βιβλία, τα καφέ και τις βιβλιοφιλικές συζητήσεις, αλλά όμως και ένα ήσυχο σημείο για να γράψεις, να δουλέψεις ή να πιεις το καφέ σου, τότε να πας εδώ σίγουρα. 

Ο πιο βιβλιοφιλικός χώρος στη Λευκωσία (μάλλον και σε όλη την Κύπρο)!

Οι τουρίστες συνήθως μένουν είτε προς παραθαλάσσια, είτε στις πόλεις. Αν όμως είσαι ταξιδιώτης (και έχεις κάποιον ντόπιο μαζί σου -που έχει κουλτούρα ταξιδευτή-), τότε θα σταθείς τυχερός να δεις και την άλλη, πιο “άγνωστη” Κύπρο! Τα χωριά και τα βουνά της! Ανεβαίνουμε στο βουνό Τρόοδος. Δίχως πρόγραμμα, κανένα πλάνο. Κάποια στιγμή, η φύση μας χαρίζει το ωραιότερο και πιο απόκοσμο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού… 

Εξηγούσαν, μας έδειχναν τον καλοκαιρινό ουρανό της Κύπρου! Ο Δίας, ο Κρόνος, η μεγάλη και η μικρή Άρκτος, ο Γαλαξίας μας! Είμαστε μέρος αυτού του θαύματος, μόνο αυτό αρκεί για να υπάρχεις.

Λεμεσός 

Νέα Βιβλιοθήκη Πανεπιστήμιου Κύπρου

Θάλασσα – Πρωταράς. Αγία Νάπα 

Λεύκαρα. Το πιο όμορφο, παραδοσιακό χωριό της Κύπρου!

Κάτω Δρυς. Μουσικό Χωριό.