Η Παναγία του Βράχου στον Κάτω Ταρσό Κορινθίας, μια πανέμορφη μικρή εκκλησία στην σχισμή ενός εντυπωσιακού κατακόρυφου βράχου που κόβει την ανάσα.
Είναι από τις φορές που οι εικόνες και οι λέξεις δε μπορούν να μεταφέρουν την εμπειρία της επίσκεψης. Πρέπει να πας ο ίδιος να το επισκεφτείς για να το καταλάβεις. Ένα άγνωστο, μοναδικό εκκλησάκι, που λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξη του.
Πλησιάζοντας το σημείο που έχει δίκαια χαρακτηριστεί ως Κορινθιακά Μετέωρα.
Βρίσκεσαι σε ένα καθηλωτικό τοπίο. Η εκκλησία είναι φωλιασμένη σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, χωμένη σε ένα εντυπωσιακό κατακόρυφο σχηματισμό βράχων με τις κάθετες πλευρές του να εκτείνονται σε συνολικό μήκος 800 μέτρων και ύψος 45 μέτρα, γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως τα Μετέωρα της Κορινθίας.
Καθώς σκύβεις και μπαίνεις στην είσοδο της εκκλησίας, βλέπεις στην άκρη μέσα από το βράχο να τρέχει νερό, αγίασμα δροσερό και ιαματικό συνδεδεμένο με την αγιότητα του τόπου. Πίνεις λίγο, βάζεις και στο μπουκαλάκι σου και σκέφτεσαι ότι εδώ τα πιο σημαντικά είναι απλόχερα δωρεάν χαρισμένα.
Η σπηλιά επεκτείνεται σε δυο επίπεδα. Στον κάτω είναι το εκκλησάκι και στο πάνω ένα καταφύγιο για τους δύσκολους καιρούς. Μια σκάλα οδηγεί στα τρία μικρά κλιμακωτά χωρίσματα του ναού. Ο επισκέπτης περνώντας σκυφτά απ’ τις χαμηλές πόρτες κατακλύζεται με κατάνυξη και δέος, φτάνοντας στο χώρο του ναού βλέπει το Ιερό μπροστά του.
Το εκκλησάκι έχει πολλές ξεχωριστές εικόνες, κάποιες χρονολογούνται πάνω από 150 έτη, και πάμπολλα τάματα. Μια ξύλινη σκάλα οδηγεί στην κορυφή όπου μόλις ανέβει ο επισκέπτης βλέπει μπροστά του τη θέα του ορεινού όγκου της Μεγάλης Ζήρειας που του κόβει πραγματικά την ανάσα!
Η εικόνα της Παναγίας του Βράχου είναι τοποθετημένη ψηλά μέσα στα βράχια, δε μπορείς να τη φτάσεις, στιγμή συγκλονιστική.
Πρόκειται για ένα απίστευτο μυσταγωγικό περιβάλλον, συνδεδεμένο άρρηκτα με την μακραίωνη ιστορία του τόπου. Υπήρξε ένα παλιό ασκητάριο. Τα οστά Ιερομονάχων και μοναχών που ασκήτεψαν στην Ιερά Μονή είναι τοποθετημένα σε μια βαθιά ρωγμή της πέτρας, όπου σύμφωνα με την παράδοση, λειτούργησε ως αποθήκη τροφίμων αλλά και ως καταφύγιο των κατοίκων της περιοχής κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.
