Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την ανάγνωση, έχεις δίκιο για αυτό που γράφεις. Και όντως πραγματικά είναι λίγο δύσκολο έτσι όπως έχει γίνει η καθημερινότητα. Και ίσως δύσκολο να βρεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Πάντως αλήθεια δεν το λέω παρηγορητικά – το κάνω *πολλές φορές – μπορείς να μη χάσεις μια έκθεση σε ένα μουσείο ή ό,τι άλλο πολιτιστικό, μπορείς να πας και χωρίς άλλους. Φυσικά τίποτα δε συγκρίνεται με την παρέα, με έναν σημαντικό άλλο / άλλους, μα όταν είσαι καλά, έρχονται και άλλοι κοντά. 🙂 Πάμε κόντρα στον παραλογισμό και στην φθήνια της εποχής…!

Αγαπητέ Γιάννη, έχεις δίκιο ότι και αυτό μπορεί να συμβαίνει. Εκεί θα πρότεινα να πας ακόμα και μόνος. Μέχρι να βρεθεί η παρέα. Μια βόλτα στη θαλασσα, το χαζεμα του ηλιοβασιλέματος, μια ανάσα, μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, ένας περίπατος στο λόφο του Φιλοπάππου, το διάβασμα ενός βιβλίου, όλα αυτά δε θέλουν απαραίτητα παρέα. Ακόμη και ο κινηματογράφος η και το θέατρο. Μη στερείς τις ωραίες στιγμές λογω την έλλειψη παρέας. Γίνε η καλύτερη παρέα του εαυτού σου. Όσο παράξενο ή τολμηρό κ αν σου ακούγεται. Όποιος δεν ακολουθεί αυτός χάνει, οπότε ζήσε. Επίσης αν πας μπορεί να περάσεις τόσο ωραία που να μη θυμάσαι καν αν πήγες μόνος σε μια έκθεση στο σινεμα, η με κάποιον άλλο. Το κάνουν πολλοί, αυτό.

Υγ χαίρομαι που σε “βλέπω” εδώ, δεν ήξερα ότι περνούσες. 🙂