https://roadartist.gr/2008/02/%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd-3/ Culture, travel and stories Wed, 12 Mar 2025 12:30:03 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.4 https://roadartist.gr/2008/02/%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd-3/#comment-2 Thu, 08 Feb 2024 12:45:44 +0000 https://roadartist.gr/?p=1904#comment-2 Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για το υπέροχο σχόλιο. Μοναδική εμπειρία. Εντωμεταξυ ένα από τα πιο αγαπημένα μου στέκια στο Θησείο είναι το Καφενείο του Ρίζου. Καλο απογευμα.

]]> https://roadartist.gr/2008/02/%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd-3/#comment-3 Thu, 08 Feb 2024 12:43:30 +0000 https://roadartist.gr/?p=1904#comment-3 Ο πατέρας μου ήταν γέννημα θρέμμα της πλατείας Ψυρρή. Μεγάλωσε μαζί με τον κ. Γιώργο Λαζάνη τον ηθοποιό και μετέπειτα διευθυντικό στέλεχος του θεάτρου Τέχνης. Μια Κυριακή πρωί στα 17μου βρέθηκα στο Θησείο στο καφενείο του Ρίζου, όπου έπινε τον καφέ τους η τότε παρέα των πιτσιρικάδων της γειτονιάς του πατέρα μου. Κάποια στιγμή με τον απαραίτητο σεβασμό είπα στον κ.Λαζάνη: κύριε Γιώργο μπορώ να έρθω μια μέρα στο υπόγειο στο Θέατρο Τέχνης…και χωρίς να προλάβω να ολοκληρώσω την φράση μου μου απάντησε με διάθεση: -Βεβαίως Δημήτρη μου όποτε θέλεις πέρασε από το υπόγειο να σου δώσουμε μια πρόσκληση για να δεις την παράσταση!… Όχι,όχι κ.Γιώργο, δεν τελείωσα πριν την φράση μου, άλλο ήθελα να σας πω, εξ΄άλλου έχω έρθει σε παραστάσεις του θεάτρου και δεν χρειάζομαι πρόσκληση. -Άλλο; Για πες μου μικρέ μου φίλε.Να κ.Γιώργο, θα ήθελα να έρθω μια μέρα στις πρόβες που κάνει ο θίασος για να δω και από κοντά τον δάσκαλο να διδάσκει και τους ηθοποιούς να μαθητεύουν. Θέλω να παρατηρήσω από κοντά, να ακούσω τα βήματα επάνω στο σανίδι, να δω ακόμη και την σκόνη που θα σηκώνουν τα παπούτσια τους…να ακούσω την ανάσα του δασκάλου όταν θα παρακολουθεί καπνίζοντας, να δω ακόμη και τα χαρτιά που θα κρατούν στα χέρια τους… Και μετά από λίγες ημέρες,εγένετο φως! Μοναδική εμπειρία! Η διδαχή, τα ζητούμενα του δασκάλου, η ένταση, η δυνατή και καθαρή ομιλία, η πίστη του καθενός στον ρόλο του, η αγωνία του αποτελέσματος…η δυνατή μουσική που καθήλωνε… μα πάνω από όλα η θεατρική και υποκριτική μαεστρία του δάσκαλου Κουν.(ευχαριστώ για την φιλοξενία)

]]>